Ont-‘waak’ uit je maskering van kwetsbaarheid

Jouw Gevoel, Jouw Verantwoordelijkheid

Heb je er ooit bij stilgestaan dat álle gevoelens voortkomen uit interpretatie? Dat iets pas goed of fout voelt omdat jij het zo labelt? Wat maakt dat jij je veilig voelt of juist niet? Wanneer er harmonie is, is er extern geen reden om je intern niet goed te voelen. Dát is een oordeelloze staat van zijn: zonder lading, zonder emotie. Dan voel je dat je gewoon jezelf kunt zijn, ook in wisselwerking met anderen zonder de drang om te veranderen of te verdedigen.

Natuurlijk, als mens zullen we altijd (on)bewust vergelijken en verschillen(d) waarnemen. We hebben onze eigen realiteit, ons eigen paradigma. Maar luister je om écht te begrijpen, of luister je ‘duwend’ om te reageren? Wanneer je met een open hart kijkt en luistert, wordt ‘anders’ geen bedreiging. Je laat de ander volledig zichzelf zijn, ook als hun perspectief haaks staat op het jouwe. Je hebt wellicht een andere mening, maar daar zit geen oordeel op.

Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om elkaar te respecteren. Je kunt het zelfs als verrijkend ervaren. Anders is dan eerder complementair en het kan juist een ontdekking zijn en een kans om door elkaars ogen te kijken en iets nieuws te leren. ‘Tegenover elkaar staan’ hoeft dus geen gevecht te worden of een ontkennend gevoel van eigenwaarde en eigen wijsheid met zich mee te brengen. Agree to disagree.

De spiegel van dualiteit

Maar wat als je wél weerstand voelt? Wat als je geïrriteerd raakt of de ander de schuld geeft van jouw ongemak? Dan wijst dat vaak naar iets in jezelf dat je liever niet onder ogen ziet. De buitenwereld is een spiegel. Alles wat je raakt, raakt je om een reden. Misschien is het een angst die je niet wilt erkennen, een onzekerheid die je verbergt, een schaduwkant die je liever negeert. Maar in plaats van die spanning af te schuiven op een ander, kun je jezelf afvragen: Wat zegt dit over mij? Ook ik heb hier vroeger af en toe behoorlijk mee lopen knokken.

Boos? Bang? Verongelijkt? Vermannen? Vluchten? Het is verleidelijk om het probleem buiten jezelf te plaatsen. Maar de realiteit is: jouw gevoel is van jou. En daar ligt ook jouw kracht, om verantwoordelijkheid te nemen en te groeien. Door dit aan te durven kijken en te (h)erkennen hoeveel onveiligheid en schaarste je in jezelf draagt. Dat is confronterend, lastig, spannend! Maar je beter voordoen is een gedraging in reactie op de ander. Ergens bang aan ‘vol’doen’, liever van weg bewegen, of er boos tegenover gaan staan, is een ontkenning van jezelf.

Maskers af, ruimte voor echtheid

Met ontwijkend gedrag, of spelen dat je veel meer in huis hebt dan je daadwerkelijk bezit, houd je jezelf en de ander enorm voor de gek. Dat is niet oké en ook niet liefdevol naar jezelf. Je gaat je dan ‘verantwoorden’, maar dat is niet volwassen verantwoordelijkheid nemen. Rondlopen met een illusie is een ontkenning van je eigen schaarste. Dit heeft kort-, midden- en langere termijn een enorme impact op jou en op jouw omgeving. Echte vrijheid ligt niet in de schijn ophouden met een façade. Het ligt in het omarmen en toestaan van angst.

Dit vraagt dus vierkant om erkenning, om kleur te bekennen aan jezelf. Wat in de schaduw leeft, wat niet authentiek is, wat nog niet geliefd is en dus gemaskeerd, dát mag daadwerkelijk in het licht gebracht worden, zodat je het omarmend kunt helen. Leer je kwetsbaarheid weer aan jezelf te herverbinden, alleen dan kun je jouw schaduw transformeren en authentiek worden. Want op een construct kun je geen fundament creëren. Vraag jezelf eens af: wat durf ik nog niet in het licht te zetten? Durf jij de wereld zonder maskers te ontmoeten?