Je vindt geen appel onder een perenboom

De reis terug naar jezelf

Vandaag is de sterfdag van mijn vader. Hij overleed op 7 april 1987 aan leverkanker en werd slechts 62. Ik had regelmatig een ‘haat – liefde’ verhouding met hem, maar besloot toch m’n pa op mijn 21^e een klein jaar fulltime te verzorgen. Dat was heel intensief en kwetsbaar, maar ontsloot een helende mooie wandeling. In onze laatste gesprekken middels ‘nu kan het nog’ opende hij deels zijn binnenvettende oester en leerde ik hem beter kennen. Contemplatie, ook met mijn broers, over ons gezin en die van hem, zorgde voor meer achtergrond en begrip. Tien jaar na zijn overlijden schreef ik hem een gedicht. Die deel ik onderaan graag met jullie.

Kom middels inzicht op het verleden in balans met jezelf, door begrip op het ouderlijk huis en je DNA. Want pas wanneer we onszelf en onze geschiedenis gaan begrijpen en volledig omarmen, kunnen we werkelijk vrij zijn. Door onze wortels te eren, hervinden we onze kracht. Door oude verhalen af te ronden, kunnen we weer bewust kiezen voor verbinding, heelheid en groei. Ook bij zakelijke coaching kom ik dit thema veel tegen en word je daar waar wenselijk in meegenomen. Zo resoneerde bijvoorbeeld mijn allergie op directief leiderschap ook bij mij associatief op mijn autoritaire vader. En met zo’n onverwerkt aspect kom je niet verder.

(H)erkenning van DNA

We zijn allemaal onderdeel van een groter geheel, een web van generaties, herinneringen en verhalen. Wat we ervaren in ons dagelijks leven is vaak meer dan alleen van onszelf. Symptomen, terugkerende patronen of onverklaarbare emoties kunnen de echo’s zijn van iets wat verder teruggaat dan ons persoonlijke verleden. Ze wijzen ons op verborgen lagen, op verhalen die door onze ouders en grootouders misschien niet zijn uitgesproken, noch verwerkt, maar wél zijn doorgegeven. In het leren kennen van onszelf, ontdekken we ook de stemmen van hen die vóór ons kwamen.

De wetenschap van epigenetica laat zien hoe onverwerkte trauma’s en emoties van eerdere generaties doorwerken in ons DNA. Dit betekent dat we niet alleen onze eigen geschiedenis dragen, maar ook die van onze voorouders. Patronen zoals ‘dat zit in de familie’ zijn zelden toevallig. Of het nu gaat om emotionele dynamieken, gedragingen of zelfs lichamelijke klachten, ze hebben vaak wortels in het verleden. Door terug te kijken met aandacht, respect en openheid, krijgen we de kans om deze oude verhalen te herkennen, erkennen en – misschien voor het eerst – af te ronden.

Bevrijding

Onze persoonlijke processen staan dus nooit los van het grotere geheel. Door de pijn van onze voorouders te erkennen – en wat zij niet konden dragen alsnog ruimte te geven – bevrijden we niet alleen onszelf, maar ook hen. Wat we helen, doen we dus niet alleen voor onszelf, maar ook voor de generaties vóór én na ons. In die zin wordt innerlijk werk ook collectief werk. Een daad van liefde en erkenning richting het verleden, en tegelijk een geschenk aan de toekomst. Steeds weer worden we uitgenodigd om met zachtheid te kijken naar wat was. En die weg naar heling is geen rechte lijn, maar een golfbeweging die ons telkens dieper brengt.

Als de geschiedenis zich herhaalt, is dat niet om ons te straffen, maar om ons de kans te geven iets af te maken wat nog openligt. Emoties die we vandaag voelen, kunnen resoneren met gebeurtenissen die buiten ons bewuste weten liggen, maar toch diep raken. De ziel herkent waar nog heling nodig is. Daarom keren dezelfde lessen steeds weer terug, net zolang tot we bereid zijn om het daadwerkelijk aan te kijken. In die herhaling ligt de uitnodiging om angst en trauma’s van onze kindpijn te helen door ons bewustzijn te verruimen.

Moed

Heling vraagt om moed. Moed om niet alleen te kijken naar waar we slachtoffer waren, maar ook naar waar we misschien zelf pijn hebben veroorzaakt. Wat ooit werd weggestopt of ontkend, komt vroeg of laat weer naar boven. Juíst omdat het gezien wil worden. Wanneer we ons losmaken van dissociatie en schaduwkanten durven toelaten, ontstaat er ruimte. Ruimte om te begrijpen, te verwerken, te vergeven en opnieuw verbinding te maken met wie we in essentie zijn: heel, compleet, verbonden en liefdevol. Je geschiedenis omarmen is jezelf omarmen. En vandáaruit je medemens leren omarmen. Ik neem je hier graag in mee.

Sterfdag 07-04-87
Geschreven 07-04-97

Papa

Als ik me bedenk
Dat je er nog zou zijn
Hoe zouden we ons verhouden
Misschien wat water bij de wijn

Want jij was best oké
Achteraf is makkelijk praten
Natuurlijk was niet alles perfect
En heb je veel nagelaten

Ons
En jezelf te kort
In je delen in warmte en liefde
Met als compensatie de sport

Waarin je ons volgde
Naar iedere uithoek gevlogen
Vanuit pure liefde
Vanuit puur onvermogen

Om je te delen
Werkelijk te ontfermen
Opgeslokt door thuis
Door met mams te schermen

Maar ’t was en is goed
Om binnen jouw vermogen
Terug te kijken
En de tranen te drogen

Niet vanuit boosheid
Of verdriet
Maar omdat je er nu even niet bent
Waardoor mijn hart een traantje liet

Want die draag ik je warm toe
Met ieder jazznummer verweven
Lieve papa, lieve Frits
Er zijn fijne gevoelens aan je gaan kleven

Aad