Wie ben je werkelijk, voorbij het beeld dat je van jezelf hebt?
‘Wie naar buiten kijkt, droomt. Wie naar binnen kijkt, ontwaakt’ — Jung
De werkelijkheid achter je werkelijkheid
Wat als datgene wat je voor waar houdt, slechts een deel van de werkelijkheid vertegenwoordigt?
Ieder mens ontwikkelt gedurende zijn leven een eigen kijk op zichzelf en de wereld. Gevormd door ervaringen, overtuigingen, verwachtingen en alles waarmee je je bent gaan identificeren.
Maar is wie je denkt te zijn ook wie je werkelijk bent?
Ik geloof dat we vaak meer zijn dan we zelf beseffen. Dat achter onze persoonlijkheid, onze rollen en ons dagelijkse handelen een diepere laag van bewustzijn schuilgaat. Een laag die niet altijd zichtbaar is, maar wel van invloed is op hoe we leven, voelen en keuzes maken.
De verborgen samenhang
Het leven is voor mij geen verzameling toevallige gebeurtenissen, maar een voortdurend proces van ontwikkeling en bewustwording.
Onze ervaringen, overtuigingen en weerstanden staan niet los van elkaar. Ze maken deel uit van een grotere samenhang die mede bepaalt hoe we onszelf en onze omgeving ervaren.
Vanuit die gedachte beschouw ik wat ik de Karmische Structuur noem: de onderliggende samenhang tussen persoonlijkheid, Ego, Zelf en bewustzijn.
Het is een manier van kijken waarbij niet alleen de zichtbare werkelijkheid telt, maar ook wat daaronder ligt. Want soms vertelt juist datgene wat je moeilijk vindt, meer over jezelf dan datgene waarmee je vertrouwd bent.
De moed om te erkennen
We zijn geneigd vast te houden aan wat we kennen en te vermijden wat ons onzeker maakt. Toch ligt ontwikkeling niet altijd in het zoeken naar iets nieuws, maar soms juist in het erkennen van wat we liever niet onder ogen zien.
De eis tot volmaaktheid maakt ontwikkeling onmogelijk. Je kunt het licht niet vinden zolang je het donker niet erkent.
Voor mij begint werkelijke verandering daarom niet bij jezelf verbeteren, maar bij jezelf eerlijk ontmoeten. Zonder direct te oordelen over wat je tegenkomt.
Aanvaarding is daarbij geen berusting. Het is de bereidheid om te erkennen wat er is, zodat er ruimte ontstaat voor wat kan worden.
Eerst in je Hart zijn
We zeggen gemakkelijk dat we iets met Hart en Ziel willen doen. Maar wat betekent dat als je vooral vanuit je verstand, verwachtingen of de behoefte om te voldoen handelt?
Voor mij begint het met in je Hart zijn. Met werkelijk contact maken met jezelf en voelen wat van binnenuit klopt. En onderkennen wat nog niet klopt, en dit toestaan, ruimte geven.
Je verstand helpt je bepalen hoe je iets kunt doen. Maar wat werkelijk betekenis heeft, vraagt om een diepere afstemming. Op je waarden, je intuïtie en je Zelf.
Met Hart en Ziel leven en werken betekent voor mij dat je niet alleen handelt vanuit wat je kunt of moet, maar ook vanuit wie je bent.
Voorbij goed en fout
We kijken gemakkelijk vanuit tegenstellingen. Goed of fout, gelijk of ongelijk, winnen of verliezen. Maar de werkelijkheid laat zich niet altijd vangen in zulke begrippen.
Ieder mens kijkt vanuit een eigen perspectief, gevormd door een eigen geschiedenis en ervaringen. Wat voor de één vanzelfsprekend is, kan voor de ander volkomen anders voelen.
Mijn visie is dat bewustzijn ruimte schept om voorbij die eerste beoordeling te kijken. Niet om verschillen uit te wissen, maar om ze werkelijk te kunnen ontmoeten.
Daar begint voor mij een meer dimensionale manier van kijken: niet uitsluitend zien wat zich aan de oppervlakte voordoet, maar ook oog hebben voor de diepere samenhang.
Het wordingsproces van jezelf
Ik zie het leven niet als een opdracht om een volmaakt mens te worden, maar als een voortdurend wordingsproces.
Je hoeft niet iemand anders te worden om dichter bij jezelf te komen. Soms vraagt het juist om los te laten wat je bent gaan geloven over wie je moet zijn.
De persoonlijkheid, het Ego en het Zelf maken ieder deel uit van dat menselijk bestaan. De kunst is om daarin steeds meer bewustzijn en verbinding te ervaren.
Voor mij is ontwikkeling dan ook geen kwestie van steeds meer toevoegen, maar van steeds meer (h)erkennen.
Niet worden wie je denkt te moeten zijn, maar herkennen wie je in wezen bent.