Als werkgevers mij hun kostbaarste bezit toevertrouwen
Wat een bijzonder compliment ontvang ik in mijn praktijk. Werkgevers en medewerkers die ik persoonlijk & zakelijk begeleid, stellen me steeds vaker een persoonlijke vraag: “Aad, zou je ook eens met mijn zoon of dochter willen praten?” (of partner). Dat vertrouwen, die kwetsbaarheid – na de meeting het delen over gesprekken aan de keukentafel – is echt een dankbaar voorrecht. Want uiteindelijk is er niets kostbaarder dan je kind.
In mijn werk met volwassenen zie ik vaak ’tijd – overeenkomstig’, dat ook jongeren zich vaak uitdrukken vanuit hoe ze ergens onderweg zijn ‘ingedrukt’. Dat is zelden een kwestie van schuld. Maar ook bij hen bepaalt het verleden en omstandigheden hun gedrag in het nu. Onderzoek toont aan dat de omgeving — zoals school, vrienden en sociale media — voor wel 40% de ontwikkeling van een kind bepaalt, even zozeer zwaarwegend als DNA of opvoeding.
Van vol-‘doen’ naar oké Zijn
En voor kinderen van succesvolle leiders is er vaak een extra verwachting voelbaar en komt hun eigen identiteit regelmatig onder druk te staan. Juist daarom is het belangrijk dat prestatie secundair is waarbij ruimte voor autonomie, emotionele veiligheid en het ontdekken van eigen bestaansrecht prioriteit krijgt. Uiteindelijk willen we dat onze kinderen niet alleen goed presteren, maar vooral zichzelf durven te zijn.
Marinda: “In een ingewikkelde periode brachten de bezoeken aan Aad mij rust en greep op de kluwen van mijn gedachten. Door zijn aanpak heb ik ook durven vragen of hij met mijn volwassen dochter gesprekken wilde voeren toen ik haar zag worstelen. Ik zie en merk elke dag bij mezelf en bij haar hoeveel meer mens we zijn geworden.” (Zie aanbevelingen).
Ervaringsdeskundig
De noodzaak is groot; recent onderzoek (NU.nl) laat zien dat jongeren zich steeds vaker onbegrepen voelen en vastlopen door een stapeling van mentale problemen. In een wereld van ‘veel moeten’ schieten veel kids in willen vol’doen’ aan anderen en de maatschappij: éerst presteren om vervolgens pas oké te zijn. Wanneer een kind zich niet gezien voelt volgt compenseren: harder worden, pleasen, of juist verdwijnen.
Als ervaringsdeskundige herken ik die verharding en maskers en het helpt wanneer een buitenstaander ruimte creëert om elkaar weer te verstaan. Coaching (zoals met AI) is geen oplossingsgerichte quick fix, maar een ontwikkelingsgerichte wandeling terug naar het besef: ik ben oké. Zodra jongeren dat weer voelen, ontstaat er meer rust in zichzelf, met ouders, school, vrienden en hun plek in de wereld.
Zie ook nieuwsbericht op Nu.nl: Jongeren hebben steeds vaker zware problemen.
#Jeugdcoaching #Ervaringsdeskundigheid #PersoonlijkLeiderschap #MentaleGezondheid #AadWolsink